The Mortal Instruments.City of Bones (2013) 23.976 fps OCR runtime 02:10:15
นักรบครึ่งเทวดา
ฉันรู้จ้ะ..ถ้าเธอบอกให้ทำ ฉันก็จะทำ
ฉันจะส่งอีเมล์เดี๋ยวนี้เลย
แต่ไม่รู้เขาจะตอบกลับเร็วแค่ไหน
บางทีเขาก็ไม่เช็คอีเมล์...
อ้อ..ฟังกวีจบแล้วฉันจะไม่กลับบ้าน
วันนี้วันเกิด..
ฉันอยากไปเที่ยวบาร์
ไม่..ไซม่อน..ฉันจะไม่โกหกแม่
แค่ไม่บอกเท่านั้นละ
ผมไปจอดรถก่อน
- เดี๋ยวมา - โอเค
โดโรเธีย..สบายดีนะ
ดี..ขอบคุณที่เป็นห่วง
งั้นฉันจะโทรไปจองตั๋วอีกใบ
ได้..เดี๋ยวนี้เลย
- ไงจ๊ะลูก.. - ไซม่อนค่ะ
อ้อ..
ไง..ไซม่อน
- เขาบอกให้แม่โทรไป - เออ..
แม่เพิ่งกลับมา
ต้องได้ยินเธอแน่..ก็แม่ยืนอยู่ตรงนี้
- เป็นไง? - หวัดดีค่ะ ลูค
- หวัดดี..แคลรี? - ไม่..ฉันจะรีบแต่งตัว
ดื่มกาแฟหน่อยมั้ย?
ถ้าเธอไม่เลิกคุย ฉันก็จะไปไม่ทัน
เดี๋ยวเจอกัน..บาย
- ตะกี๊แม่ใช้ - ตอนนี้ลูกรู้สึกยังไงบ้าง?
ก็ดีค่ะ..ถามทำไม?
คืนนี้เสร็จแล้วรีบกลับบ้านนะ
โธ่ แม่..แค่ไปฟังเขาร่ายกวี
แม่รู้จ้ะ
บาย..
คุณต้องบอกลูกซะที..จอยซ์ลีน
เธอยังไม่พร้อม
เธอพร้อมแล้ว..คุณต่างหากที่ไม่พร้อม
ขอบคุณนะที่จะมา.. บทกวีคือชีวิตของเขาเลย
เป็นเพื่อนก็ต้องช่วยเพื่อนสิ
มาเลย...
พลังบ้าของข้าเอ๋ย ราคะระยำอันร้อนแรง!
หลั่งชโลมโนมเนื้อเพื่อดับแล้ง.. เร้าแรงปรารถนา
สุดแสนทรมาร..เกร็งกายา
ผมทนฟังไม่ได้..กาแฟอีกมั้ย?
ก็ดี
ดอกบอระเพ็ดหุบกลีบ..กระซิบมรณะ
- คาปุชิโน กับ เอสเพรสโซ่ - ฝนเทท่วมโลก...
ไฮ..
ลมโหมพัด ซัดมวลหมู่เชื้อร้ายกระจายพันธุ์
สุดรำพัน เจ็บฝี..แสนทรมาร
- ได้แล้ว - ขอบใจนะ
สาวผมบลอนด์นั่นเหล่เธอไม่วางตา
จีบเลย
- ไม่..ไม่เหมาะแน่ - ทำไมล่ะ?
เพราะฉันตั้งใจจะมอบกายให้ใครคนนึง
ใครล่ะ?
- สุดแสนทรมาร - เฮ้!
ขอบคุณครับ..ขอบคุณ
บทกวีเขาแย่ลงทุกที
เธอเป็นเพื่อน น่าจะบอกให้เขารู้ตัว
มันอาจเป็นบทกวีชั้นเยี่ยม ที่ยังไม่เข้าหูเรา
เราเข้าไปกันเถอะ
ฉันจะถามว่านี่สัญลักษณ์อะไร
แคลรี่ เราไม่เคยเข้าไปในนั้นนะ
คุณหนูเด็กดีตลอดชาติ
- เธอก็ไม่เคยทำแบบนี้ - เข้าแค่ครั้งเดียวน่ะ
สัญลักษณ์นั่นคืออะไรเหรอ?
- สัญลักษณ์ไหน? - ใช่..ไหนล่ะ?
ก็นี่ไง..เธอไม่เห็นเหรอ?
ไม่เห็น
เจ๋งมาก
เราทำตัวกลมกลืนได้
เอาเลย
- แคลรี จะดื่มอะไรมั้ย? - ก็ดี
แคลรี..มีปัญหาอะไร?
เธอไม่เห็นนั่นรึ?
ไม่รู้นะ.. ฉันคิดว่าฉันเห็นคนเฝ้าประตูโดนรุมฆ่า
- เธอดื่มอะไรเข้าไป? - ไม่..ไซม่อน
ฉันเคยได้ยินว่า บางที่เขาพ่นยาประสาทหลอนทางแอร์
..ให้คนที่มาเที่ยวยิ่งรู้สึกสนุก
งั้นทำไมเธอไม่เป็นไร.. เราก็สูดอากาศในที่เดียวกัน
ไม่รู้เหมือนกัน..งั้นกลับบ้านดีกว่า
- เป็นไรรึเปล่าลูก? - ไม่เป็นไรค่ะ
ลูกนอนทั้งวัน
เมื่อคืนก็กลับดึก
ก็..หนูกลับมาแล้วนี่คะ
ห้ามไปไหนทั้งนั้น
แม่เพิ่งขายรูปได้..อยากฉลองกับลูกจ้ะ
ขายให้ลูกค้ารายเดียวของแม่อีกล่ะสิ.. เขาเป็นใคร?
สงสัยมาซื้อเพราะติดใจแม่มากกว่า
แม่ก็หลอกไว้ใช้แบบที่ทำกับลูคก็ได้นะ
อยากจะปรึกษาแม่เรื่องนี้ใช่มั้ย?
หมายความว่าไง?
เรื่องไซม่อน
- เราเหมือนเป็นพี่น้องกันนะ - แต่เขาคงไม่คิดแบบนั้น
โอเค..หนูต้องไปล่ะ
- ไม่ๆ..ไม่ได้นะ - อะไรกัน?
- จะไปไหน? - ร้านกาแฟ จาวา โจนส์
- พระเจ้า! - เรียกผิดคนฮะ..นี่ผม
- ไปกันเลย..ไซม่อน - แคลรี...
แม่มีอะไรจะบอกลูกนะ
- ไว้ค่อยบอกก็ได้ค่ะ - บาย..คุณเฟรย์
คืองี้นะ..
จู่ๆ ฉันวาดรูปแบบนี้เป็นร้อยๆ..
แต่ไม่รู้ว่าลายอะไร
ไม่รู้นะ..สงสัยฉันจะบ้ามั้ง
อาจจะเป็นแบบในหนัง มนุษย์ต่างดาวเรื่องนึง
ใครๆ ว่าเขาสติแตก แต่สุดท้ายแล้วมันก็ใช่..
UFO..
พระเจ้า..ฉันตาฝาดไป
- อะไร? - ไม่อีกนะ..
เธอทำฉันตกใจไปด้วย
แคลรี..เป็นอะไร..?
เธอเห็นอะไร?
รอนี่นะ
ถ้วยใบนั้นอยู่ที่ไหน..จอยซ์?
หาฉันเจอได้ไง?
ต้องขอบคุณลูกสาวตัวดีของเธอ
ทำไมฉันเห็นคุณแต่คนอื่นไม่เห็น?
ฉันก็จะถามอยู่เหมือนกัน
นี่ฉันคุยกับคุณทำไม..ไอ้ฆาตกร..
- เลือดเย็นด้วย - แล้วมันต่างจากฆาตกรผู้รักสันติมั้ย?
- ฉันรู้ว่าฉันเห็นอะไร - เธอนึกว่ารู้รึ?
ฉันวาดรูปแบบนี้ทำไม?
ฉันคิดถูกว่าเธอไม่ใช่สามัญชน
ว่าไงนะ..สามัญชนอะไร?
คนทั่วไปในโลกมนุษย์
ถ้าไม่ใช่แล้วฉันเป็นอะไรล่ะ?
ไปค้นหาถ้วยซิ
- มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่? - เดี๋ยว..ทำไมฉันต้องวาดมัน?
ตอบมา!
ไซม่อน..
รับก่อนสิ..อาจจะเป็นแฟนเธอ
- เขาไม่ใช่แฟน - เขารู้มั้ยล่ะ?
รับซะที..น่ารำคาญ
- แม่..หนูจะกลับแล้ว - ไม่! อย่ากลับมาที่บ้าน!
เชื่อแม่..อย่ากลับบ้าน
โทรบอกลูคว่าวาเลนไทน์ยังไม่ตาย เขาพบแม่แล้ว
- แม่รักลูก - แม่!
แม่!
ไปบอกวาเลนไทน์ว่า เขาไม่มีวันจะได้ถ้วยไป
อย่าดื่ม! มานี่!
อย่า
โอย..รับสิ
- ฉันเสียใจ..คุณไม่เป็นไรนะ? - เป็นไงบ้าง..อย่าเพิ่งไป..
แม่
ลุกขึ้น..
- พอแล้ว.. - ไม่
มันตายแล้ว
มันเป็นตัวอะไร?
บอกไปเธอก็ไม่เชื่อ
ลองบอกสิ
มันเป็นปีศาจ
คุณพูดถูก..ฉันไม่เชื่อ
แล้วไอ้ที่เธอเห็นฉันฆ่าที่บาร์ก็ใช่..
ปีศาจเหมือนกัน
ปีศาจจะเข้าสิงร่างใครก็ได้
เธอไว้ใจใครไม่ได้เลย
ต่อให้เป็นคนที่เธอคิดว่ารู้จักดี
งั้นทำไมฉันต้องไว้ใจคุณด้วย?
ก็ฉันเพิ่งช่วยชีวิตเธอ
โดโรเธีย..เปิดประตู
ได้โปรด..
รู้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้นกับแม่?
คุณรู้มั้ย..
คุณมองเห็นเขาด้วยเหรอ
เห็นสิ..ก็นางเป็นแม่มด
ลดชั้นจากบ้านขนมปังปิ้ง มาอยู่ห้องเช่ารังหนู
- แม่ฉันหายไปไหน? - เสียใจ ฉันไม่รู้เลย
แม่พูดชื่อ"วาเลนไทน์" ด้วย
- ออกไปซะ - ไม่..
จนกว่าคุณจะบอกอะไรซักอย่าง
ดูซิว่าไพ่จะบอกอะไรบ้าง
โทษค่ะ..คุณก็รู้ว่าหนูไม่เชื่อ
นั่งลง
กวาดมือไปบนไพ่
- ฝีมือแม่วาด - ใช่..ให้ฉันเป็นของขวัญ
ดูซิจะติดใบไหนขึ้นมา
โพดำ รูปถ้วย
- ถ้วยมรรตัย - อะไรนะ
อย่าไปฟังเขา
หนึ่งในสามอุปกรณ์ศักดิ์สิทธิ์ของพวกเรา มาอยู่ในไพ่ได้ไง?
พูดเรื่องอะไร..ไม่เกี่ยวกับแม่ฉันเลย
แม่เธอเป็นนักล่าเงา..
- เหมือนเขา - ไม่ใช่..แม่เป็นจิตรกร
แม่ไม่เคยบอกอะไรเธอรึ?
หนูรู้แค่ว่าแม่หายไป
ไม่รู้จะไปตามหาที่ไหน
งั้นฉันจะอ่านเธอดู
มีอะไรปิดกั้นจิตใจเธออยู่
แม่เธอต้องจ้างใครมาทำไว้ เพื่อปกป้องเธอ
- จากอะไร? - ความทรงจำของเธอเอง
นี่หนูต้องลืมทุกอย่าง ที่แม่อยากให้ลืมเหรอ
เดี๋ยว..
ยินดีที่ได้รู้จัก
อะไรกัน?
- เธอทำให้ฉันตกใจ - เกิดอะไรขึ้นนี่?
- แม่หายไป - ว่าไงนะ
มีคนจับตัวแม่ไป..แล้วพังบ้านด้วย
ตาคนนี้มาช่วยฉันตามหาแม่
แต่เธอไม่เห็นเขาหรอก
แคลรี..
เออ..ตอนนี้ฉันก็ไม่เห็นเหมือนกัน
เจซ เวย์แลนด์..นักล่าปีศาจ
ไซม่อน ลิวอิส..
ผู้รักษากุญแจ นายทวารใช่มั้ยนี่?
นายพูดถึงอะไร?
- เธอเห็นเขา? - อะไร?
ทำไมจะไม่เห็นล่ะ..
- เธอพูดได้ไง? - เดี๋ยวนะ..ฉันงงไปหมดแล้ว
นี่ใคร?
พ่อฉัน..ท่านตายตอนฉันสองขวบ
แคลรี..
นี่..แม่หายไปทั้งคน
เธอยังจะควงไอ้หนุ่มผมทอง เลียนแบบซุปตาร์..
ไปเจอได้ไง?
- ฉันเปล่า..เขาเป็นฝ่ายเจอฉัน - เขามาเจอเธอเหรอ
- ฉันรู้ว่ามัน - ลองดูนี่สิ
แล้วก็..ผมทองของฉัน..สีธรรมชาติ
แคลรี..แคลรี..ไซม่อน..แม่โทรหาเธอ
ทำไมเธอไม่รับสาย?
ถ้ารู้ว่าเรื่องใหญ่ฉันคงรับแล้ว
เธอจะรู้ได้ไงถ้าไม่รับก่อน?
นั่นอะไร?
ท่าจะแย่แล้ว
เธอรู้มั้ยว่าแม่ไปได้มันมาจากไหน?
ต้องไปถามลูค
แปลกจัง..รถเขายังจอดอยู่
ทางนี้
นายรออยู่ตรงนี้
ใครเป็นลูกน้องนาย?
โอเคน่ะ..ดูต้นทางให้เราด้วย
ฉันรู้จักลูคมานานแต่ไม่เคยลงมาในนี้
อะไรนะ
- พูดสิเพื่อน - ฉันไม่รู้..
ฟังนะ..สิ่งที่แกต้องทำมีแค่บอกความจริง
บอกแล้วไง..ฉันไม่รู้ว่าถ้วยอยู่ที่ไหน
ฉันรู้ว่าแกสนิทกับจอยซ์
เห็นฉันโง่รึไง..ข้อนี้ไม่ต้องตอบนะ
แค่บอกว่าถ้วยมรรตัยอยู่ไหน
แล้วจอยซ์จะปลอดภัย
ลูกี้..บอกความจริงมา
- ฉันไม่รู้ - อย่าให้ฉันโมโหนะ
ฉันบอกแล้วไง
ขอถามอีกครั้ง
- ถ้วยอยู่ไหน? - ฉันไม่รู้
เราต่างต้องการสิ่งเดียวกัน ใช่มั้ยลูกี้..
แต่ที่ต่างกันก็คือ..แกรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน
บอกมา..เร็ว!
- เราเผ่นก่อนดีกว่า - ไม่..ช่วยเขาที
เธอไม่เข้าใจ..
พวกนี้เป็นสมุนวาเลนไทน์
เขาไม่รอดแน่..ฉันช่วยไม่ได้
ลูคเหมือนญาติสนิทฉัน
น่าทึ่งมาก
ที่สารรูปแกดูเหมือนมนุษย์จริงๆ
เจ๋งนะ?
ได้โปรด
แกต้องโกรธก่อนถึงจะคืนร่าง
ฉันอยากเห็นว่ะ
ทำให้ดูหน่อยซิ
นี่ไง..
ไอ้ลูกหมาจะมาแล้ว
มาขย่มขาฉันสิ..
ชอบขย่มขาใช่มั้ย..
จะดมตูดฉันรึเปล่า?
ฉันอยากดูแกคืนร่าง
บอกมา.. จอยซ์ลีนเอาถ้วยไปซ่อนไว้ที่ไหน
แล้วแกจะได้เธอคืนมาอย่างปลอดภัย
ฉันไม่อยากได้เธอคืน..
ฉันไม่สนซักนิด
ที่ฉันไปตีสนิทกับเธอและลูก ก็เพื่อถ้วยมรรตัย
แพงบอร์น..ฟังฉันนะ
ฉันอยากจะมอบถ้วยให้วาเลนไทน์เอง
เออ..ว่าเข้านั่น
แกทำผิดแผนแล้ว
ฉันไม่เชื่อว่ะ.. แล้วแกเชื่อมั้ย?
- แคลรี..วิ่ง! - แคลรี..ฟังก่อน!
คุณตำรวจ..ผมขอแจ้งความว่ามีการบุกรุก
กับแจ้งคนหาย
บ้านเพื่อนผมโดนบุกรุก..
- แม่เพื่อนก็หายไป - หนีเร็ว!
- นายฆ่าตำรวจ! - นั่นไม่ใช่ตำรวจ..
ไปกันเถอะ
แคลรี..
ขืนอยู่ต่อ พวกมันจะมาเจอเธอ
ลูคพูดได้ไงว่าไม่สนฉัน..
ฉันรู้จักเขามาตั้งแต่จำความได้
เขาอ่านนิทานให้ฟังทุกคืน
คอยรับฉันที่โรงเรียนตั้งหลายปี
นั่นอาจเป็นความจำลวง
จำได้มั้ยที่ฉันบอก?
อย่าไว้ใจใครเป็นอันขาด
ฉันต้องหาแม่ให้เจอแล้วกลับบ้าน..
ไม่ต้องพูด!
เราจะช่วยกันคิดหาทาง
แต่ไม่ใช่ที่นี่และตอนนี้
ต้องพาเธอไปหลบก่อน
ฉันเป็นนักล่าเงา.. และฉันจะปกป้องเธอด้วยชีวิต
อยู่นี่เอง..นึกว่าตามมาติดๆ ซะอีก
เกือบจะเสียเธอไปซะแล้ว
โอเค..ไปกัน
แน่ใจนะ..ก็เขาเพิ่งฆ่าตำรวจไปสองคน!
นั่นไม่ใช่ตำรวจ
ฉันว่าตำรวจจริงนะนั่น
- ไม่ใช่.. - เออ..
งั้นพวกเขาเอารถมาจากไหนล่ะ?
บอกว่าไม่ใช่ตำรวจจริง
หลบในนี้จะปลอดภัย
ที่ทิ้งขยะเนี่ยนะ?
นี่ไม่ใช่ที่ทิ้งขยะ
เธอมองไม่เห็นมัน
เกิดอะไรขึ้น..พาพวกนี้เข้ามาทำไม?
โดนปีศาจกัด
แคลรี..เจซ..ทำอะไรซักอย่างซิ
ถึงบทที่ต้องฉีกเสื้อ
มาพันแผลให้ฉันแล้วใช่มั้ย?
ถ้าอยากให้ฉันถอดเสื้อ..ขอกันดีๆ ก็ได้
เธอฟื้นแล้ว
แกล้งสักยันต์ตอนฉันสลบรึนี่?
นึกว่ามีแต่ที่เวกัส
- นั่นไม่ใช่รอยสัก - มันคือรูน
พวกเขาใช้ทำทุกอย่าง..
ล่องหน..เพิ่มพลัง..รักษาแผล
ทำให้มองเห็นตัวด้วย.. อย่างที่จู่ๆ ฉันก็เห็นเขา
- เวลาหิวก็ - ไม่
รูนรักษาเธอได้..แสดงว่าเธอต้องใช่
- ฉันไม่เข้าใจ - ถ้าเป็นสามัญชนจะรับไม่ไหว
ฤทธิ์ของรูนแรงไปสำหรับมนุษย์..
ทีนี้เราก็มั่นใจได้ ว่าเธอมีเลือดนักล่าเงา
อ้าว..แล้วก่อนนี้ไม่แน่ใจเหรอ?
รู้ว่าใช่แน่ก็เพราะเธอไม่ตาย
เอ้า..คงใสึได้นะ
ที่นี่ไม่ค่อยได้รับแขก
โดยเฉพาะสาวๆ
โอเค
เราเรียกตำรวจดีมั้ย?
หมายถึง..ตำรวจจริงน่ะ
ไอเดียเข้าท่านี่..
เราอยู่มาเป็นพันปียังคิดไม่ออกเลย
ฮอดจ์พร้อมแล้ว
ให้เธอเข้าพบตามลำพังในหอสมุด
- ฮอดจ์คือใคร? - เขาเป็นผู้ดูแลสถาบันนี้
งั้นไปเลย
นักล่าเงานับร้อยเคยมาหลบพักที่นี่
แต่..อย่างที่เห็น..ตอนนี้เหลือแค่กลุ่มเรา
ไม่มีถ้วยมรรตัย..พวกเราก็จะสูญพันธุ์
ถ้าไม่ใช่นักล่าเงาโดยกำเนิด..
ต้องดื่มจากถ้วยมรรตัย
ไปเลยมั้ย?
ไม่เหมือนย่านบรูคลินเลยใช่มั้ย?
อยู่ห่างเจซไว้ล่ะ
ฮอดจ์อาจดูสติเฟื่องหน่อย
แต่เขาคือนักล่าเงาชั้นยอด
มา..ฝากฉันไว้ก่อน
เสี่ยงไปหน่อยมั้ย..
พาคนแปลกหน้าเข้ามาในสถาบัน
ไม่..
- ฉันว่าเราเชื่อใจเธอได้ - แล้วเจ้าเพื่อนสามานย์ของเธอล่ะ?
หมอนั่น..ฉันไม่ได้ตั้งใจพามา
เวลานายไม่ได้ตั้งใจ..เกิดเรื่องทุกที
ระวังนะ..
รูนที่ใช้รักษาอกหักจะออกฤทธิ์เจ็บที่สุด
วันนี้พวกเขาจะออกไป..ฉันสัญญา
เจซ
เธอเป็นระดับหัวกะทิ..แม่ของหนู
หนูไม่เข้าใจว่าทำไม
เมื่อวาน..เธอยังเป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาคนนึง
วันนี้..เธอรู้สึกเหมือนโลกสลับกลับหัว
มีเพียงอย่างเดียวที่เธอควรรู้ไว้
นิทานตัวประหลาด เรื่องสยองขวัญ ที่ฟังตอนเด็ก..
ตำนานที่เล่าขานรอบกองไฟ..
ล้วนเป็นเรื่องจริง
- ปีศาจเหรอ - ใช่
นี่ก็ปีศาจใช่มั้ย
ไม่..มนุษย์หมาป่าไม่ใช่ปีศาจ
เรามีพันธไมตรีกับพวกที่อยู่ในโลกล่าง
โลกล่างเหรอ..
แบบว่าคนที่บ้านอยู่ใต้ถนนสาย 14 น่ะ?
โลกล่าง..หมายถึงทุกอย่างรวมกัน
แวมไพร์..หมาป่า..พ่อมด..
พ่อมด..เจ๋ง.
พวกเธอฆ่าซอมบี้ยังไง?
- เราไม่ได้ฆ่า - จริงสินะ..ก็พวกนั้นเป็นศพอยู่แล้ว
ไม่ใช่..ซอมบี้ไม่มีจริง
นี่ใช่มั้ย..ถ้วยสำคัญที่ใครๆ พูดถึง?
ของเทียม..แต่ก็ใช่
นี่..รู้มั้ย..เจซมีปมในใจบางอย่าง
เป็นใครก็ต้องมี ถ้าตอนเด็กๆ เห็นพ่อถูกฆ่าต่อหน้า
ถ้าไม่มีเขา..เราคงจบไปแล้ว
เขาช่วยชีวิตพวกเรามานับครั้งไม่ถ้วน
ใช่
ตำนานบอกว่า...
นักรบครูเสดอัญเชิญเทวดามาองค์หนึ่ง
เทพราเซียล
ราเซียลหลั่งเลือดลงในถ้วยใบนี้...
ใครได้ดื่มจากถ้วยนี้ จะกลายเป็นกึ่งมนุษย์กึ่งเทวดา
นักล่าเงา
ลูกหลานเหลนของพวกเขาด้วย
ผู้มีพลังอำนาจมหาศาล
เข้มแข็งพอที่จะฟื้นสมดุลย์
ปกป้องโลกในสงครามต้านสิ่งชั่วร้าย...
สงครามที่ไม่มีทางชนะ...
แต่ยังต้องสู้ต่อไป
พวกปีศาจไม่ยอมตายง่ายๆ
แต่ฝ่ายเรา..ยังต้องตายไปเรื่อยๆ
ทำไมไม่ใช้ถ้วย สร้างนักล่าเงา เพิ่มขึ้นอีกล่ะ?
วาเลนไทน์ก็พูดแบบนี้
องค์ภาคีที่คอยดูแลถ้วยใบนี้.. ไม่กล้าใช้มัน
เพราะรู้ว่าคนที่ดื่มจากถ้วย.. น้อยรายที่จะรอดชีวิต
วาเลนไทน์ จึงรวบรวมพลพรรค...
นักล่าเงาหนุ่มสาวเจ้าอุดมการณ์
รวมหัวกันขโมยถ้วยมรรตัยจากภาคี
แต่เขาไม่ได้ทำเพื่อปกป้องมวลมนุษย์
เขาเชื่อว่า..นักล่าเงาควรจะมีวิวัฒนาการ
เป็นอะไรที่แกร่งยิ่งกว่าเดิม
เขาเอาถ้วยมรรตัยไปทดลอง
จนรู้วิธีเรียกปีศาจ
เขาฉีดเลือดปีศาจให้ตัวเอง เพื่อจะควบคุมพวกมัน
เขาต้องการจะครองโลก
แม่เธอเห็นท่าไม่ดีก็ขโมยถ้วยจากเขา..
...หนีหายไร้ร่องรอย
ถ้าแม่เป็นคนเดียวที่รู้เรื่องถ้วย
อาจจะไม่ใช่คนเดียว
เธออาจจะบอกคนอื่นด้วย
คนที่ไม่รู้ว่าเธอรู้
ภราดาวิเวกพร้อมจะพบเธอแล้ว
ทำไมฮอดจ์ไม่มากับเรา?
เขาไม่ออกนอกสถาบันมานาน..
ลือกันว่าเขาโดนสาป
เขากลัวที่ชุมชนมากกว่า
นั่นเขาใช่มั้ย?
ไม่..นั่นฮาโรลด์..สัปเหร่อ
โน่นคือเขา
เจ้าแน่ใจนะว่าต้องการทำแบบนี้?
เราจะช่วยฟื้นความจำให้เจ้า
จะปลุกผีทั้งป่าช้ารึ?
ไม่น่าเชื่อ ว่าออกนอกเมืองนิดเดียว จะมีที่แบบนี้
ขอต้อนรับสู่เมืองกระดูก
นี่คือขุมพลังของเหล่าภราดาวิเวก
พลังจากเถ้าอัฐิของนักล่าเงา
ทุกรายฝังไว้ที่นี่เหรอ
ใช่..สักวัน จะมีฉันด้วย
ฉันเข้ามาได้แค่นี้
ไม่ต้องกลัวนะ
คุณเคยทำเหรอ?
ไม่เคย
เธอต้องใช้ใจฟัง
แม่ค่ะ
แม่คะ
ไป..ออกไปก่อน
แคลรี..นี่ลูค
เพื่อนรักของแม่..ไว้ใจเขาได้นะ
ไฮ..แคลรี
ไม่นะ
อย่าไปจับมัน
แค่ถ้วยเก่าๆ น่ะ แคลรี
แคลรี..
แคลรี..เป็นไงบ้าง?
แคลรี
สิ่งที่ปิดกั้นอยู่มีอานุภาพกว่าที่คิด
ต้องให้คนที่สร้างมาแก้ให้
ฉันไม่รู้ว่าใครสร้าง
เธอเขียนไว้แล้ว
จิตจะจดจำเป็นภาพกลับกัน
ต้องมองอีกแบบ
B-A-N-E.
- เบน - ใคร?
แมกนัส เบน
จอมขมังเวทย์..ฉันน่าจะนึกออก
งั้นเราก็ไปคุยกับเขา
ไปแบบนี้ไม่ได้
เธอต้องให้อิซาเบลช่วย
- นี่แค่ท่อนบน - ทั้งชุดแล้ว
ฉันใส่แบบนี้ไม่ได้
เดี๋ยวหารองเท้าเข้าชุดให้
ฉันหมายความว่ามันฟิตเปรี๊ยะ
เธอมีชุดอื่นมั้ย?
ถ้าเธอไปในสภาพสามัญชนแบบเดิม
จะไม่มีทางได้เข้าใกล้แมกนัส เบน
เขาเป็นพ่อมดชั้นสูงในบรูคลิน
เลิกบ่นซะที..มานี่เลย
ถือไว้
อีตาอเลคดูจะไม่ชอบหน้าฉันเลย
อีตาอเลคนั่นเป็นพี่ฉัน
เจซรู้มั้ยว่าอเลคแอบชอบเขา?
ชัดขนาดนั้นเลยเหรอ
ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
ไม่ใหญ่สำหรับฉัน..
แต่ใหญ่สำหรับภาคี
ฉันไม่ใช่คนตั้งกฎ
นี่ไง..สวยแล้ว
แต่งตัวเป็นโสเภณีเพื่อไปตามหาแม่นี่นะ?
ระวังปากหน่อย..ชุดฉันนะ
เธอดูดีรึยัง อเลค?
ดีพอสำหรับแจกเบอร์โทรตามห้องน้ำชาย
ฉันว่า เธอสวยแล้ว
เอ๊ะ..ฉันเคยมาที่นี่
- เดี๋ยว - อะไร?
แบบนี้ดีกว่าเหรอ?
ดีกว่า
แหมๆ..ดูนี่ซิ
ฉันคิดว่าไม่ได้เชิญลูกหลานเนฟิลิม
แมกนัส เบน..เรามีเรื่องจะคุยด้วย
นายรู้ว่าฉันไม่ชอบพวกนาย.. แต่จะอนุโลมให้
เพราะมีคนน่ารักมาด้วย
- ขอบคุณ - ขอบคุณ
หา?
ฉันหมายถึงเขา
หนุ่มฮ็อตตาสีฟ้า
แล้วก็..เพราะแคลรี
นายรู้ชื่อเธอได้ไง?
ตามฉันมา
- แม่เธอไปไหน? - แม่หายไป
มิน่าล่ะ..
ทุกปีแม่จะพาเธอมา
ไม่เคยพลาดสักนัด
เท่าที่ทำมา..สะกดเธอได้ผลดีที่สุด
เมื่อเธอเริ่มวาดลายรูนของเทพ..
แปลว่าความจำของเธอจะฟื้นคืนมา
ฉันตั้งสัญญาณไว้อย่างนั้น แม่จะได้รีบพาเธอมา
สิ่งที่เธอเห็นในโลกเงา..เธอจะลืมหมด
แม้ในขณะที่มองดูมัน
แต่เมื่อเธอโตขึ้น..ก็ต้องมาหาฉันบ่อยขึ้น
แม่เธอรู้ดีว่า สักวันจะต้องบอกเธอ
แต่ขอสกัดไว้จนกว่าเธอจะพร้อม
แม่เธอต้องการแบบนี้
เราต้องอยู่ในนี้อีกนานแค่ไหน?
ใจเย็นๆ ไซม่อน..ไม่เป็นไร
อย่าดื่มนะ!
ไซม่อน!
มันจะค่อยๆ เสื่อมไปเอง
นี่ไงเสื่อมแล้ว..เธอถึงได้มาที่นี่
ฉันต้องรื้อความจำ
เรื่องแม่รอช้าไม่ได้..
คุณช่วยทำอะไรสักอย่าง
คุณคือลูกค้าที่ตามซื้อภาพวาดของแม่
ทำไมต้องซื้อทุกภาพ?
ฉันรู้ว่าแม่เธอต้องใช้เงิน
คุณมีภาพวาดพ่อด้วย
นั่นไม่ใช่พ่อเธอ
เขาเป็นทหารที่พลีชีพในอิรัก
จอยซ์ลีนไม่เคยเจอเขา
เธอวาดให้ภรรยาเขา แต่ลูกค้าเศร้าจนไม่กล้ามาเอา
- แม่เธอเลยเก็บรูปถ่ายไว้ - เพื่อหลอกฉันว่านั่นคือพ่อ
ทุกอย่างที่แม่ทำไปก็เพื่อเธอ
ทุ่มเททั้งชีวิต..หลบหนี..หาที่ซ่อน..โกหก
เพื่อให้เธอปลอดภัย
แล้วที่แม่บอกฉัน มีอะไรจริงบ้าง?
ในหัวเธอมีลายแทงขุมทรัพย์อยู่..แคลรี
หาถ้วยก่อน..มันจะพาเธอไปหาแม่
พวกนั้นจับไซม่อนไป
- ใคร? - แวมไพร์
จำไว้นะ..พวกที่ตามล่าแม่เธอคือนักล่าเงา
เราต้องตามหาไซม่อนก่อน
เราจะบุกรังแวมไพร์อีกไม่ได้..
- อย่าโวยน่า - เจซ..นายก็รู้กฎกติกา
เรามาทำอะไรที่นี่..
ไหนว่าจะตามหาไซม่อน?
เรารู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน..แค่แวะมาเอาของ
อะไรกัน..พวกคุณคบค้ากับศาสนจักรรึไง?
ปีศาจมีอยู่ทั่วโลกในสารพัดรูปแบบ
นักล่าเงาไม่ยึดติดกับศาสนาใด
และทุกศาสนาก็ช่วยสนับสนุนเราทำศึก
เราจะไปหาสำนักยิวหรือวัดชินโตก็ได้..
เจอแล้ว
ใต้แท่นบูชาของทุกสำนัก..
จะมีแบบนี้
งั้นคุณนับถืออะไร?
นับถือตัวเอง
แค่รู้หน้าที่ว่าต้องกำจัดปีศาจ
ฉันไม่จำเป็นต้องมีศรัทธาอะไรอื่น
- เรื่องเทพราเซียลล่ะ? - นั่นเป็นตำนานที่น่าฟัง
- แต่ฮอดจ์ว่า - ฮอดจ์ไม่ค่อยได้เปิดหูเปิดตา
- แต่ฉันว่า - ฟังนะ..
ฉันไล่ล่าปีศาจมาค่อนชีวิต
ยังไม่เคยเห็นเทวดาเลยสักองค์
เอ้านี่..
สึวนเธอ..พกนี่ไป
- ฉันใช้ไม่เป็น - มา..จะสอนให้
ปืนยิงแวมไพร์..ต้องยิงเจาะหัวใจ
จ่อที่หน้าอกก่อน..
ยิง
ชาร์จใหม่
แล้วยิงต่อได้
"โรงแรมดับจิต"เหรอ
ใครว่าพวกนี้ไม่มีอารมณ์ขัน?
มาเลย
- จะเอาไงกับเธอ? - เธอกล้าพอ
ถ้ามีเลือดนักล่าเงา..ก็ต้องกล้าจริง
แต่เธอโตมาอีกแบบ..ไม่เหมือนพวกเรา
เธอจะทำให้พวกเราตายกันหมด
เสื้อไซม่อน
เขาอยู่บนโน้น
ไซม่อน..
- แย่แล้ว.. - แคลรี..เดี๋ยว
แคลรี!
ไม่..ฉันเอื้อมถึง!
มาช่วยยกที
เร็ว
ไอ้รองเท้าบูทบ้า!
- รับนะ.. - ได้แล้ว
เอาละ..ทุกคน..นิ่งๆ
ค่อยๆ ก้าว
ระวัง
- เขายังไม่ตาย! - ระวัง
ไม่..รีบหนีไป
พวกมันต้องการเธอ..ต้องการถ้วยนั่น..
- รีบไป - ได้แล้ว
หนีเร็ว
หลบตรงนี้
เข้าไป
เจซ!
ข้างหลัง!
เร็วเข้า
พวกมันมีมากเกินไป
กล้าๆ หน่อย
วิ่ง!
เจซ..เอามีดมา
- พระอาทิตย์! - ขึ้นไป!
ไปช่วยไซม่อน!
แคลรี!
อึดไว้
ขอบคุณ..
..ที่ช่วยไซม่อน
- เป็นไงบ้าง? - ไม่เป็นไร
แคลรี..
ขอคุยอะไรหน่อย
ได้ ฉันกำลังไปหาไซม่อน
ฉันขอบอกให้เธอไปซะ
อะไรนะ?
เธอทำให้เราเกือบโดนฆ่า
ฉันเสียใจ..ไม่มีทางเลือก
เราต้องช่วยไซม่อน..เจซก็
เจซคิดจะช่วยโลกท่าเดียว
แต่เธอไม่จำเป็นต้องไปหนุนเขา
- ก็นั่นเป็นสิ่งที่พวกคุณทำกัน - ใช่!
เรา..ภารกิจของเรา
เราเป็นทีม..สึวนเธอคือตัวถ่วง
- พวกสามานย์ - ฉันไม่ใช่พวกสามานย์
แล้วถ้าคุณใจกล้าสักครึ่งของที่แสร้งทำ
แล้วไง?
ก็ยอมรับซะดีๆ ว่าคุณหลงรักเจซ..
และนั่นคือเหตุผลที่แท้จริง!
ขืนพูดแบบนี้อีก..ฉันจะฆ่าเธอ
- นี่ฉันหมดสติไปนานแค่ไหน? - ทั้งวัน
เจอแว่นเธอด้วย
เลนส์แตกไปข้างนึง
แปลกแฮะ
ไม่ต้องใสึแว่นก็เห็นชัดแล้ว
วาดอะไรน่ะ?
ไม่มีอะไร
- ไม่เป็นไรแล้วนะ - ฮื่อ..บ้าชะมัด
ขอโทษที่ไม่เชื่อเธอตั้งแต่แรก
แต่ตอนนี้ฉันเก๊ตแล้ว
นี่ฉันคงหมดสติไป
จนเธอตามไปเจอ
ฟังนะ..
ตลอดมา ฉันต้องการเธอมากกว่าที่เธอต้องการฉัน
- ไม่จริง - จริงสิ
แต่ฉันก็ไม่แคร์
ชีวิตฉันมีแต่แม่..ลูค..กับเธอ
อย่าคิดว่าตัวเองไม่สำคัญสำหรับฉัน
โอเค..
ใช่
เปียนโนทำให้คุณเจ็บรึไง?
เล่นยังกับสูญเสียสุดที่รักไป
รักเดียวที่แน่แท้ มีแค่ตัวเอง
งั้นไม่ต้องกลัวใครหักอก
ไม่เสมอไป
ฉันขยี้ตัวเองเป็นระยะ เพื่อให้มันน่าสนใจขึ้น
คุณเล่นด้วยอารมณ์จริงๆ
นั่นคือปัญหา..ใสึอารมณ์เล่นมากไป
ทั้งที่ควรจะเล่นตามโน้ตทื่อๆ
ไม่ต้องตีความ
พูดได้ไง..ดนตรีคือเสียงของอารมณ์
พวกปีศาจจะสะดุ้งกับ 2 คลื่นเสียง ที่บรรจบกัน
ทำให้พวกมันคลั่งได้
บาคค้นพบเรื่องนี้ แล้วจัดเรียงตัวโน้ต
ด้วยการคำนวณหาลำดับองค์ประกอบเสียง
จนเราใช้เปิดโปงปีศาจได้
- บาคก็เป็นนักล่าเงาด้วยเหรอ - ใช่
งั้นบาคก็คือกระเทียมสำหรับพวกแวมไพร์
ทำนองนั้น
แต่กระเทียมหมดได้
เสียงดนตรีไม่มีวันหมด
คุณเก็บของเล่นไว้ที่นี่เหรอ?
มันสนุกยิ่งกว่านั้น..มานี่สิ
นี่คือประตูเงา
เหมือนสามเหลี่ยมเบอร์มิวดา.. ปรากฎการณ์ธรรมชาติ
แล้วสถาบันถูกสร้างขึ้นรอบๆ
มีคนว่าสถาบันคือสิ่งก่อสร้างแรกในนิวยอร์ก
แต่ละมิติไม่ได้เป็นแค่เส้นตรง
มันคดโค้ง..ทบซ้อน..เกี่ยวพัน
อธิบายยากหน่อย..แต่ว่า...
ทวาราจะให้เธอออกไปสูึทุกหนแห่งในอีกมิติ
เมื่อเธอทะลุผ่านพื้นผิวเข้าไป...
เธอจะถูกสึงไปยังจุดที่เธอฝังใจมากที่สุด
- แปลว่า..แม่ของฉัน! - เดี๋ยว!
เราฝึกใช้มันมาทั้งชีวิต..
นึกภาพของจุดที่มันจะพาเราไป ก่อนก้าวเข้าไป..
ต้องใช้สมาธิแรงกล้า
ถ้าเธอเข้าไปโดยไม่ได้ฝึกมาก่อน...
อาจจะหลงวนในห้วงจิตของตนไปตลอดกาล
มา..ฉันจะแสดงให้ดู
มาเถอะ
ห้ามแอบมอง
เจ๋งมั้ยล่ะ?
ทีนี้..เธอกับฉัน..จะฉลองวันเกิดกัน
คุณรู้ได้ไง?
ค้นเจอ..ตอนที่ฉันตามหาเธอ
เดี๋ยวนี้ไม่มีใครขึ้นมา..มีแค่เรา
มันช่าง..มหัศจรรย์
โทษที..ไม่มีเค้ก
ฉันไม่ได้คาดหวังอะไร.. นี่ก็เยี่ยมแล้ว
ไม่ว่าใครก็ควรได้ของขวัญวันเกิดสักชิ้น
- คุณได้อะไรบ้าง? - อาวุธ..ส่วนใหญ่
- จนไม่เซอร์ไพรส์แล้ว - ถึงจุดนี้จะเรียกอะไรว่าเซอร์ไพรส์ได้ล่ะ
ตอนเก้าขวบพ่อให้เหยี่ยวฉันตัวนึง
บอกให้ฉันฝึกให้ฟังคำสั่ง
ตามหลักต้องทำให้มันตาบอดก่อน.. แต่ฉันทำไม่ลง
ฉันอุ้มมัน ลูบปีกมัน จนมันเชื่อใจฉัน
แล้วฝึกมันจนเก่ง
ฉันเอาไปอวดพ่อ..หวังจะให้พ่อปลื้มกับฉัน
แต่พ่อพูดว่า "พ่อบอกให้ฝึกมันทำตามคำสั่ง"
"แต่แกกลับสอนให้มันรักแก"
"นี่ไม่ใช่การฝึกให้เชื่อง แต่เป็นการทำลายมัน"
แล้วพ่อก็คว้าเหยี่ยวตัวนั้นไปหักคอ
ฉันร้องไห้ทั้งคืน.. แล้วหลังจากนั้นไม่ร้องอีกเลย
คุณให้อภัยเขามั้ย?
พ่อทำไปเพื่อให้ฉันเข้มแข็งขึ้น
วิถีของตระกูลเวย์แลนด์
ใช่
เที่ยงคืนแล้ว
ดูนะ..
หนึ่งวิญญาณล่องลอยมา..
พบอีกหนึ่งวิญญาณที่รออยู่
เมื่อมีใครย่างก้าวเข้าประตู..
หัวใจที่คอยคู่จึงเติมเต็ม
เมื่อมือเธอยื่นมาหามือฉัน...
เวลาผู้หญิงบอกว่าอยากได้เพชร..
สิ่งที่ต้องการจริงๆ ไม่ใช่เพชร
นักล่าเงาทุกคนต้องมีแสงทิพย์ประจำตัว
มีใครมาแน่ะ
อ๋อ..นกของฮอดจ์
เราไปกันดีกว่า
อย่าปล่อยไป
เมื่อมีใครก้าวเข้ามาในชีวิต
เหมือนลิขิตคู่ขวัญกัลปาวสาน
ดวงตาคู่ใดไหนเทียมทาน
สายตาที่มองผ่านถึงข้างใน
จะมีวงแขนใดของใครอื่น ที่ชูชื่นให้ชิดติดสวรรค์
ล่องลมรักเลื่อนลอยไปสูงไกล
แต่หัวใจแนบชิดสนิทกัน
สองเรานั้นเคียงคู่ใจรู้ใจ
เอาละ..ต้องไปจริงๆ แล้ว
ฉันอยู่ไหน เธอรู้แน่..แค่ถามใจ
โทษที..เรื่องก๊อกพ่นน้ำ
ฉันลืมไป
จะนอนรึยัง?
คุณเหนื่อยมั้ย?
ฉันไม่เคยสดชื่นขนาดนี้
- ไซม่อน..นึกว่าเธอ - นอนหลับ..ตะกี๊นี้
เราแค่จะ
คราวหน้าช่วยบอกด้วยว่า
เธอมีผู้ชายรออยู่บนเตียง
เราจะได้ไม่ต้องลำบากใจกัน
- นี่เธอชวนเขาขึ้นเตียงเหรอ - ใช่..มันทุเรศ ว่ามั้ย?
- สามคนก็ล้นเตียงสิ - ฉันไม่ได้ชวนเขาขึ้นเตียง..
เราแค่จุ๊บกัน
เธอสลัดรักได้ง่ายดายจริง
เจซ!
ไซม่อน..นี่ดึกแล้ว..ขอโทษที่ปลุก
ฉันก็ขอโทษ
ไปเลย..ตามไปขอโทษเขา
บอกเขาว่าเขาคือคนพิเศษของเธอ
- เลิกทำท่าแบบนั้นซะที! - แบบไหน?
แบบว่า..ไม่รู้สึกเจ็บกับอะไรเลย
งั้นเธอก็น่าจะคิดก่อนจูบฉันนะ
ฉันจูบเธอเหรอ?
ไม่เป็นไร..มันก็ไร้ค่าสำหรับฉันเหมือนกัน
ฉันเสียใจจริงๆ ไซม่อน..ก็เธอแค่มา
ฉันมาตามหาเธอ
- นั่นเธอจะไปไหน? - กลับบ้าน
เห็นอยู่แล้วว่าที่นี่ไม่ต้อนรับฉัน
ฉันเสียใจ..ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำอะไร
พูดอีกทีก็..อารมณ์พาไป..โธ่เอ๊ย
- ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบเขา - เข้าขั้นเกลียดเลยล่ะ
ทำไม?
ฉันนึกว่าเธอจะดีกว่านั้น
หมายความว่าไง?
ฉันต่างหากที่คอยอยู่เคียงข้างเธอ.. ไม่ใช่เขา!
ฉันรักเธอ
แล้วมันก็ชัดเจนว่าเธอไม่รู้สึกอะไรด้วย
- มัน - ไม่ต้อง
ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว
แคลรี..เขาหลอกใช้เธอให้หาถ้วยนั่น
ไซม่อน...
มีแม่เธอคนเดียวที่ทำแบบนี้ได้
หนูก็ไม่เคยทำมาก่อนค่ะ
มนต์สะกดไม่ได้สกัดแค่ความทรงจำ
แต่ยับยั้งพลังอำนาจของเธอด้วย
- เจซ.. - อย่าบอกนะว่า..
เธอจะวาดภาพด่วนและต้องการนายแบบนู้ด
- ฉันไม่มีมู้ด - ฟังก่อน!
ฉันรู้แล้วว่าแม่ซ่อนถ้วยไว้ที่ไหน
- เฮ้.. - ไฮ..
แคลรี..ว้าว..มาดใหม่มาเชียว
อ๋อ..ยืมชุดคนอื่นมาใสึน่ะ
ชุดสวยนี่...
เอ่อ..ค่อยคุยกันนะ..โทษที
"ฉันเดินมาจ๊ะแคลรีที่หน้าบ้าน"
- แคลรี - หนูจะขอดูไพ่
- ทำไม? - หนูต้องใช้มัน
ไพ่ที่แม่วาดให้คุณ
ขอดูนิดเดียวแล้วจะคืนให้..
หนูรับรอง
อย่าเอาอาวุธพวกนั้นเข้ามา
บ้านนี้รักสงบ
กองไว้ในนั้น
วันนี้คุณรู้สึกยังไงบ้าง?
ดี..ก็สบายดี
พ่อหนุ่ม..เปียนโนนั่นไม่ได้จูนมานาน
อย่าเล่น
พ่อหนุ่ม..
หยุดเถอะ
เพลงนี้..
ไม่ใช่เพลงโปรดของฉัน
หยุด!
ไหนดูซิ..
ใช่
แคลรี..ออกไป!
มาดามโดโรเธีย
เห็นแคลรีมั้ย..
ผมได้รับข้อความว่าเธอมาที่นี่
ไม่เห็น
โอเค..งั้นก็..
ไซม่อน..
ไซม่อน! นั่นไม่ใช่เธอ!
ไซม่อน..
ฉันจะดูเขาเอง
ไซม่อน!
มันได้ถ้วยไปแล้ว!
ไซม่อน!
ฉันเสียใจ..เสียใจ..
เจซ!
ใช้รูนไม่ได้ผล
ไซม่อน..ตามฉันมา
ตัดนี่ให้ที
ไม่ต้อง..เธอยุ่งมาพอแล้ว
อย่าพูดกับเธอแบบนั้น..เธอไม่ผิดอะไร
- จริงด้วย..คนผิดคือนายต่างหาก - อิซาเบล
อเลคเตือนแล้วว่านายเจ็บแน่
และจะพาเราเจ็บกันหมด
แล้วเขาต้องรับเคราะห์เสียเอง
ถึงไงเราต้องหาถ้วยให้เจอ
มีวิธีอื่นที่ไม่ใช่พาเพื่อนมาตายแบบนี้
เธอไปตามฮอดจ์ทีซิ
ฉันไม่เคยคิดร้ายกับอเลค..ฉันเสียใจ
เราตกลงว่าจะร่วมมือกัน..เป็นทีม
ตั้งแต่แคลรีเข้ามา..เราก็ไม่ใช่ทีมแล้ว
ฮอดจ์!
- อเลคกำลังแย่หนัก - ฉันรู้
ฉันเรียกใครคนหนึ่งมาแล้ว
เธอได้ถ้วยมารึเปล่า?
อะไรอีกล่ะ?
ฮอดจ์
เธอไม่รู้หรอกว่า โดนสาปมันแย่แค่ไหน..
จะแหย่เท้าออกไปยังไม่ได้เลย
จะเปิดหน้าต่างก็กลัวไปหมด
อย่าว่ากันนะ..แคลรี
ฮอดจ์..คุณทำอะไรลงไป?
ฉันรู้ว่าเธอต้องเอาถ้วยมาให้ฉัน
แค่รอเวลาเท่านั้น
แม่อยู่ไหน?
เธอสบายดี
คุณได้สิ่งที่ต้องการแล้ว..ปล่อยเธอสิ
ต้องแน่ใจก่อนว่าเธอเอาของจริงมาให้
ใครๆ ก็ต้องการถ้วยนี่ ด้วยเหตุผลผิดๆ
แล้วคุณถูกเหรอ?
ฉันจะใช้ถ้วยชำระล้างสายเลือดของเรา..
...กอบกู้เผ่าพันธุ์ของเรา
คุณคงไม่ได้ศึกษาประวัติศาสตร์ของมนุษย์ชาติ
จะบอกให้ว่า เวลามีคนริจะชำระเผ่าพันธุ์
..มันจบไม่สวยทุกที
แม่ถึงได้หนีคุณไปซ่อนมันไว้
ไม่..เธอไม่ได้ซ่อนถ้วย
ซ่อนเธอจากฉันต่างหาก
- ดื่มซะ - ฉันไม่ดื่ม
จะกลัวทำไม..
ในเมื่อเธอเคยดื่มมันตั้งแต่ก่อนเกิด
ฉันให้แม่เธอดื่มตอนเธออยู่ในท้อง
ดื่มสิ แคลรี
ถึงตอนนี้เธอคงนึกออกแล้ว
พลังพิเศษต่างๆ ที่เธอมี...
ที่แม่เธอพยายามสกัดกั้นมันไว้สุดฤทธิ์
เธอว่ามันมาจากไหนล่ะ?
เธอเป็นลูกสาวฉัน
เลือดฉันฉีดพล่านอยู่ในเส้นโลหิตเธอ
ดื่มซะ
ดื่ม!
เอามันออกมา!
ไม่!
มีคนวิ่งฝ่าทวารา
ฉันจะไปดู
โทษที..ฉันลืมตัวไป
- ลูค..คุณเป็น - แคลรี..ฟังฉันนะ
ไม่ต้องกลัว..ฟังก่อน..
- อย่าแตะต้องฉัน! - นี่..อย่าเอะอะไป
เดี๋ยวมันจะลุกขึ้นมาอีก
เราอยู่ตรงนี้ไม่ปลอดภัย
ฉันโดดเข้ามาในนี้เพื่อหนีวาเลนไทน์
คิดว่าจะมาเจอแม่
แต่กลับเป็นที่ที่ฉันไม่เคยคิดจะมาเลย
ฟังนะ..
ทวาราเปิดให้เธอมาที่นี่ เพราะเธอนึกถึงฉัน
ลึกๆ แล้วเธอรู้ว่าเชื่อใจฉันได้
แต่คุณพูดว่า คุณไม่สนว่าเราจะเป็นยังไง
คุณแค่ต้องการถ้วย เหมือนคนอื่นๆ
ฉันพูดเพื่อปกป้องเธอ..มีวิธีอื่นอีกมั้ยล่ะ?
ฉันคอยตามดูเธอมาตลอด
คุณนี่เอง..ที่โรงแรมนั่น
ขว้างแม่นดีนี่..
แล้วฉันล่ะ?
- แกน่ะรึ? - ก็เราตกลงกันไว้
แต่ฉันยังไม่ได้ถ้วยเลย
ฉันทำให้ครบแล้ว
- ยัง..ยังไม่ครบ - ฉันยื่นถ้วยให้แก
แล้วแกยื่นให้แคลรี..นั่นไม่ใช่ความผิดฉัน
ถอนคำสาปสิ
ฟังนะ..แกคิดเอาเองทั้งนั้น
ไม่..ไม่จริง
ฉันโดนมนต์สาป
งั้นรึ..มนต์สาปเหรอ
นั่นเป็นแค่ข้ออ้างสำหรับปัญหา..
ในนี้
แกเชื่อจริงๆ รึ ว่าฉันจะช่วยได้?
ฉันให้ถ้วยแล้ว.. ถอนความกลัวจากหัวฉันสิ
ไม่มีถ้วย..ฉันก็ติดแหง็กเหมือนแก
แต่สิ่งที่ฉันกลัวมีจริง
ชาวบาดาลทั้งหมด...สมาชิกภาคีทุกตน..
นักล่าเงาทุกราย..
ทั้งสองด้านของทวาราตามล่าฉันอยู่
ฉันจะช่วยทุกวิถีทาง
แกคงไม่จนตรอกถึงขนาดนั้น
ปีศาจไม่เคยย่างกรายเข้ามาในสถาบัน
แต่ก็อาจจะถึงคราซะที
ฉันรอมานานเพื่อจะทำสิ่งนี้
แคลรีไม่เหลือทางเลือกให้ฉันแล้ว
เธอจะกลับมา
งั้นรึ..
อะไรทำให้แกเชื่ออย่างนั้น?
มีอีกรายที่เธอห่วงหาพอๆ กับแม่
ถ้านายโกหกว่าพวกเขาเป็นลูกของแก
ทำใจพวกเขาสลาย
นายจะบอกว่า...
คนใจสลายจะชักนำง่าย
เข้าใจแล้ว
ความรัก...คือการทำลายร้าง
ฮอดจ์หายไปไหน..จะรอไม่ไหวแล้ว
- แบบนี้ถูกมั้ย? - ไม่
นั่นใคร?
แมกนัส?
ฉันต้องใช้ไอ้นี่..
เยอะด้วย
รับที
ปิดประตูตีแมว
ใครไม่ยอมจำนน..ฆ่าให้หมด
อย่านะ!
วาเลนไทน์
โจนาธาน
รู้ชื่อจริงฉันได้ไง..
ไม่เคยมีใครเรียกฉันแบบนี้
จริงรึเปล่า..
วาเลนไทน์เป็นพ่อฉัน?
เขาเคยเป็นคนดี..
..ก่อนมีเรื่องขัดแย้งกับภาคี
แต่หลังจากแม่เธอขโมยถ้วยหนีไป..
เขาหวั่นเกรงว่าภาคีจะตามมาเล่นงาน...
...จึงเผาบ้านจนวอดวาย
เพื่อลวงว่าเขาตายไปแล้ว
ในกองเถ้าถ่าน เราเจอซากร่างชายคนหนึ่งกับเด็กอีกคน
อะไรนะ..มีเด็กอีกคนเหรอ
วาเลนไทน์คลั่งแค้นถึงขั้น...
จะหลอกเธอว่าเขาปลิดชีพตัวเอง พร้อมกับลูกชาย..
... พี่ของเธอ
ฉันมีพี่ชายเหรอ
โจนาธาน คริสโตเฟอร์ มอร์เกนสเติร์น
โกหก..
ชื่อฉันคือ เจซ เวย์แลนด์
ครอบครัวฉันคือพวกเวย์แลนด์
แคลรีไม่ใช่คนเดียวที่จิตถูกสกัดกั้น
ฉันจะพิสูจน์ให้ดู
เจ้าไม่ฝึกมันให้เชื่อง
แต่ทำลายมัน
ไม่!
แกไม่ใช่พ่อฉัน!
พ่อกลับมาเพื่อบอกให้ลูกรู้ว่าตัวเองคือใคร
พ่อรู้ว่าลูกไม่มีความสุข
กับกฎระเบียบที่กดดัน
ลูกควรจะอยู่กับพ่อ
เป็นมอร์เกนสเติร์น..
เป็นลูกพ่อ
ฉันชื่อเจซ เวย์แลนด์
สายเลือดเวย์แลนด์
เสียใจที่ต้องบอกความจริง..มันถึงเวลาแล้ว
ไม่ต้อง
ก็แค่ปรับใจซะใหม่
นี่ไง..มอร์เกนสเติร์น..
- รับไป - โอเค
อิซาเบล
แคลรี? เราพบแม่เธอแล้ว
พบแม่แล้ว..ที่สถาบัน
- อลาริค.. - นี่ลูค..นายเห็นรึเปล่า?
ฮื่อ เห็นแล้ว
นี่พวก..เราต้องไปช่วยลูค
- จะไปที่ไหน? - สถาบัน
เราจะละเมิดพันธไมตรีนะ
ไม่ ถ้าเรายังอยู่ในร่างมนุษย์
- ไปกันเลย.. - ไป
เร็ว! ลุย!
พร้อมแล้ว..มาทั้งฝูงเลย
นี่อลาริค..พวกเดียวกัน
ตามสบายนะ..
โผล่หน้าแลบลิ้นกินลมก็ได้
ฉันเป็นหมาป่า..ไม่ใช่โกลเด้นรีทรีฟเวอร์
ไซม่อน!
- รอนี่นะ..เดี๋ยวฉันมา - หา?..ไม่นะ
อิซาเบล..ไม่ได้..กลับมาก่อน
อิซาเบล..หายไปไหน?
ลุยเลย..
บุกเข้าไป!
ดีใจจัง..
หมาป่ายกฝูงมาช่วยเรา
ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้พูดแบบนี้
มาแล้ว..อิซาเบล
เขาเริ่มรู้สึกตัวแล้ว
รอดแน่
แต่ต้องระวัง..
มีผู้บุกรุก
เรียกพวกปีศาจเวรตะไลมาให้หมด..
หนีเร็ว
วิ่ง!
- นี่เราจะไปไหน? - มีทางออกอีกทาง!
เดี๋ยว
อิซาเบล!
- ฉันเกือบฆ่าคุณซะแล้ว - ใช่
- เป็นไรรึเปล่า? - ฉันไม่เป็นไร
- มาเถอะ - ในนี้ปีศาจเต็มไปหมด
เป็นไปไม่ได้..
สถาบันเป็นเขตหวงห้าม
ไม่มีใครบอกพวกมันมั้ง
ต้องมีใครในนี้เปิดให้เข้ามา
เรามากู้ภัย...
ไม่มีอาวุธสู้กับปีศาจ
แยกไป ทางโน้น
เร็ว!
มาช่วยทางนี้ที..อลาริค!
อลาริค!
ต้องมีทางอื่นอีก..ใช่มั้ย?
ไม่มีแล้ว ไซม่อน
เราจะต้านไม่อยู่แล้ว!
ถอยออกไป..
ออกไปห่างๆ!
แคลรี..เธอใช้รูนอะไร?
ฉันไม่รู้..จู่ๆ มันก็
- ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน - เหรอ?
มันไม่มีในตำรา
มันจะหายไปแล้ว
พวกมันเข้ามาทางไหน..ฉันจะสกัดไว้
ไปกับฉัน
คนอื่นไปก่อน..แล้วเราจะตามไป
ไม่!
มันเข้ามาทางโดมหลังคา
จอยซ์ลีน..เธอยังอยู่ในใจฉันเสมอ
ฉันมารับเธอกลับบ้านแล้ว
เธอจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
เธอขึ้นมาได้ไง?
เธอมีพลังแข็งกล้ากว่าที่ฉันคิด
อย่าแตะต้องแม่นะ!
อะไรกันนี่?
ฟังที่เขาจะบอกก่อน
มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด
ในที่สุด.. ลูกทั้งสองของฉันก็มาพร้อมหน้า
ลูกสาวฉัน..กับลูกชายฉัน
เสียใจ แคลรี..
ฉันไม่รู้มาก่อน
วาเลนไทน์โกหก
คุณเป็นลูกของไมเคิล เวย์แลนด์.. ลูคบอกว่าพี่ฉันตายไปแล้ว
เขาตายตอนไฟไหม้บ้าน..เจอซากด้วย
ฉันอุ้มโจนาธานหนีออกมา
นั่นเป็นกระดูกเด็กที่โดนหมาป่าฆ่า
ฉันไม่อยากให้มันจริงเลย
เธอไม่อยากจะเชื่อแก..
ก็เพราะเธอรักแก..โจนาธาน
ฉันนึกว่าคุณชื่อเจซ
เจซเป็นชื่อเล่นฉัน
โจนาธาน คริสโตเฟอร์..
เจ.ซี.
เจซ
คันโยกอยู่นั่น
เธอไปปิดโดม..ฉันจะสกัดพวกมันไว้
หยิบถ้วยออกมา..แคลรี
เอาถ้วยฉันคืนมา!
ฉันต้องการถ้วยนั่น!
ไหนว่าจะไม่ทำร้ายเธอ!
พอกันที!
ไปเลย!
- มันติดน่ะ - ปิดเร็ว!
ปิดไม่ได้!
สงสัยจะมีชิ้นส่วนที่หายไป!
แคลรี!
แกเสร็จฉันแน่
แม่?
- ไปตามล่าพวกที่เหลือ - ได้
แกจะไปดูข้างบนหรือข้างล่าง?
ฉันไม่ค่อยถูกกับห้องใต้ดินน่ะ
จะต้านไม่ไหวแล้ว
ไซม่อน..เร็ว!
แคลรีจ๋า..
คุณแกร์โรว์เวย์..
วันนี้อาละวาดเป็นหมาบ้าเลยนะ
ถ้าเจอมนุษย์
คงโดนฉีดยาม่องไปแล้ว
แกอยากดูฉันเปลี่ยนร่างใช่มั้ย?
อยากสิ
ลุกขึ้น!
นี่แกจะดื้อไปถึงไหน?
ถึงที่สุด
ไซม่อน!
อิซาเบล!
เกาะฉันไว้!
- ออกไป! ไป! - โอเค
รีบออกไป!
ไป..
ไปสิ
มีคนบอกว่าแกชอบเล่นดนตรี
บาคคงปลื้มแย่เลย
ทีนี้แกจะได้ตายด้วยดาบของราเซียล
หยุดนะ!
ไม่งั้นฉันจะปล่อยมัน!
อย่าทำแบบนั้นสิ
อย่าให้เขา..แคลรี
ฟังดีๆ นะ..
ในฐานะพ่อ..ขอร้องเถอะลูก
ถ้าเป็นพ่อจริง
ต้องเดาใจฉันถูกว่าจะสึงถ้วยไปที่ไหน
ที่อยู่ใต้สำนึกสึวนลึกที่สุด
ถ้าไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับฉัน
คุณก็ไม่ใช่พ่อฉัน
และไม่มีวันจะเป็นได้
ฉันขอสัญญาว่าเธอจะไม่เห็นหน้าฉันอีก
ขอบใจ แคลรี
ถ้าไม่ได้ถ้วยใบนี้ เราก็แพ้
ไม่ใช่เรา..
แก..
ไม่!
แคลรี!
- อย่าปล่อยฉัน.. - ไม่มีวัน!
รับนะ
ไม่เป็นไรนะ?
ไม่รู้สิ
หนูเข้าใจแล้ว..ทุกอย่างที่แม่ทำไป
หนูให้อภัยแม่
หนูจะเก็บรักษา
ความลับของแม่อย่างดี
เฮ้...
แม่เป็นไงบ้าง?
เหมือนเดิม
หมอไม่รู้ว่าโดนยาอะไร..ได้แต่รอดู
ฉันเสียใจ
ฉันคงเป็นพวกโรแมนติกคร่ำครึ
เฝ้าฝันถึงวันที่จะบอกรักใครสักคน...
และใครคนนั้นก็จะตอบรักเช่นกัน
- ใครคนนั้นต้องตอบแน่.. - ใช่ ฉันรู้
เธอเหนื่อยแล้ว.. ไปนอนซะ เราจะเฝ้าแม่ให้
ไปพักซะ..
กลบกลืนใต้คลื่นเสียงสะท้อน
แฝงซ้อนหมู่เงาอันสับสน
เฝ้ามองหาเธอผู้ไร้ตัวตน
ขอให้รู้ว่ามีคนที่รอคอย
จุดความหวังตั้งจิตอธิษฐาน
ให้เธอกลับคืนบ้านโดยแสงฉาย
ยามมืดมนหนทางจิตห่างกาย
จะสึงสายสัมพันธ์รักไปชักนำ...
ฉันชอบวิธีแต่งบ้านของเธอ
ฝึกมายากลน่ะ
แคลรี..พวกเรากลัวเธอจะไม่กลับมา
ฉันยังทำใจลำบากเวลาเจอคุณ
ฉันก็แย่เหมือนกัน
แต่มันใหญ่กว่าเรื่องของเราสองคน
เธอมีพรสวรรค์ที่เราต้องการ
ฉันต้องการเธอ
ฉันไม่รู้จะตอบยังไง
จำได้มั้ยที่ฉันบอกว่า ไม่เคยเห็นเทวดา?
ฉันโกหก
เธอยังเป็นสามัญชนที่กล้าหาญที่สุดด้วย
ฉันไม่ใช่สามัญชน
เดี๋ยว..เจซ!
ฉันยังเฝ้ารอ..
ค่อยๆ คิดก็ได้
จุดความหวัง ตั้งจิตอธิษฐาน..
- ให้เธอกลับคืนบ้านโดยแสงฉาย.. - คุณบอกว่า..ยังต้องการฉัน
ยามมืดมนหนทาง..
- เก็บให้ดีนะ - รับรอง
ฉันจะ..
ได้มั้ยนี่?
- แบบว่า..ถ้าฉัน.. - ได้เลย
แคลรี..ฉันไม่เชื่อเรื่องนั้น
มันไม่น่าจะจริง.. ใจฉันบอก
ฉันไม่รู้จะมองโลกยังไงแล้ว
ฉันไม่เห็นถนน ไฟจราจร รถรา..
เห็นแต่ปีศาจกับเทวดา
- ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด - โลกยังเหมือนเดิม..
เธอต่างหากที่เปลี่ยนไป
จำได้มั้ย..ที่ฮอดจ์บอก?
อะไร?
ทุกเรื่องราวล้วนมีจริง
เมื่อความมืดมาเยือน